Πιάσαμε ξέρα, αλλά υπάρχουν και σανίδες   3 comments

Θα σου πω τι έγινε. Μετά την αποφράδα μέρα που το πιπέρι μοιράστηκε τα νερά της πισίνας με τον αρχηγό, τον ξανασυνάντησε στην πρεσβεία, όπου λύσαν το μεσανατολικό, το κυπριακό και το ενεργειακό ζήτημα απνευστί. Μεγάλη επιτυχία. Αυτό δεν το περίμενε ούτε και ο ινδός που αποτέλειωσε το φύτεμα της ελιάς που δήθεν φύτεψε η Ντόρα. Πολύ ζέστη. Πολύ το χρήμα. Πολλά τα ελληνάκια και τα παρατρεχουμενάκια. Αλλά έτσι είναι.

Μετά από αυτή τη συγκλονιστική εμπειρία, το πιπέρι αποφάσισε πως έπρεπε να πάει διακοπές. Και πήγε. Σε μια πλατφόρμα γεωτρήσεων μεταξύ Ιράν και Κατάρ. Λάβλι. Δεκατρείς δεκάδες νωματαίοι, δεκατρείς μέρες και το πιπέρι. Θάλασσα άπειρη, βόλτα με το ελικόπτερο, τρύπες στα 14000 πόδια (και στις 20000 λεύγες). Όταν όμως γυρνάς από τέτοια θάλασσα στη στεριά, δε σου μένει χρόνος να σκεφτείς για φαγητό. Έρχεσαι σπίτι και έχεις ήδη σκεφτεί πόσα είναι τα μισά της χιλιάδας. Πόσο μετράει ο ελεύθερος σου χρόνος. Πόσο μετράνε οι φίλοι. Κι αν έχεις φίλους, έχεις και φαγητό. Στην κυριολεξία.

Και εξηγούμαι. Καμιά φορά κολλάω. Σε μια λέξη, σε ένα αντι-κειμενάκι, σε ένα κάτι. Το κρατάω και το φυλάω και το φιλάω μέχρι να έρθει η κατάλληλη στιγμή. Όταν με χαιρέτησε εκείνο το ρόδι, το μοναδικό φρέσκο something στο ψυγείο μου, το κοίταξα λάγνα και του είπα: και τώρα μωρό μου, οι δυο μας. Καθώς μου έκλεισε το μάτι (consensual sex), η σπινθηράδα από τα σταφυλάκια του -το χρυσό μου- έπεσε πάνω σε ένα αλουμινόχαρτο στο συρταράκι της πόρτας. Το τυρί! ΤΟ τυρί! ΤΟ ΤΥΡΙ! Το τυρί της θείας της Ρουσουνελοοικογένειας, από τη Φολέγανδρο, που μου είχε πει ο Μήτσος “πάρτο για τις ξερές μέρες στη έρημο, κρασί δε σου δίνω θα στο πάρουν στα σύνορα”. Πωπω φίλε μου, πάρτυ θα κάνουμε. Έκοψα χειρουργικά χοντροζυλιέν και αράδιασα λίγο ρόδι από πάνω, ενώ αναλογιζόμουν τι ψωμί να βρω τέτοια ώρα. Και τι βρήκα, αν έχετε τον αλλάχ σας. Όταν είχα γυρίσει από της Ματζίκας μου είχε δώσει εκείνα τα muffin κάποια από τα οποία είχαν σύγλινο (της Ντίνας?) και τόσα άλλα. Τα είχα χώσει σε αντιπυρηνική διάφανη σακούλα και στην κατάψυξη στη Νίκαια, και από εκεί στη Ντόχα. Αυτό ήταν. Πάλι γκουρμέ τη βγάλαμε οι καλομαθημένοι.

Είπα να τραβήξω και μια φώτο, χωρίς περιττά εφέ, ούτε που της πείραξα τα χρώματα. Να σας έκανα upload και τις γεύσεις, καλά θα ήταν.  Σας κάνω upload όμως το προσεχώς, εκεί που θα βρείτε αυτούς και αυτές που τα κάνουν και τα τρώνε και τα πίνουν και τα γεύονται και -προπαντώς- τα μοιράζονται αυτά τα μαγικά. Ελπίζω να τους βρείτε.

Χριστουγεννιάτικο Bazaar Δρόμων Ζωής 2008, 6 και 7 Δεκεμβρίου - Μπορείτε να βοηθήσετε;

Posted Wednesday, 12 November, 2008 by piperi in Gourmet, Διαφήμιση, Μαγειρικά

3 responses to “Πιάσαμε ξέρα, αλλά υπάρχουν και σανίδες

Subscribe to comments with RSS.

  1. ω ρε πούστη μου ! ω ρε πούστη μου !😀

  2. Να ‘χαμε και λίγο λικουρίνο…😀

  3. Πουλάκι μου γλυκό!
    πως χαίρομαι που μ’ ένα τρόπο ήμουν στο φυγείο σου εκείνη την ώρα! Σου στέλνω μια αγκαλιά μεγάλη για παρηγοριά.
    Τα muffins αυτά, πράγματι θα τα κάνω στο bazaar. Που το ήξερες?

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: